Whisper Of Word..To Everyone..

หายหน้าหายตา... ไม่อัพบล็อคมาเดือนกว่า... เพราะไปผจญชีวิตงานม.ปลายปีสุดท้ายอยู่ค่ะ!!

และที่มาอัพบล็อควันนี้คือ..... เครียดปนตื่นเต้นจนทำอะไรไมถูกอยู่น่ะค่ะ..

 

ลินสอบติด คณะอักษรฯ เอกภูมิศาสตร์ ของ ม.ศิลปากรค่ะ!!

 

อันที่จริงเขาประกาศผลตั้งแต่ เมื่อศุกร์ที่แล้วแล้วล่ะค่ะ.... แต่กว่าลินจะกลับมาเช็คก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่ม เพราะไปร้องเพลงชาติ บวกฝ่่าการจราจรอยู่บนถนนช่วงขากลับ.... *me เดินไกลมากค่ะ... จากศาลากลางยันอุดมเดช ขาลาก... อักเสบไปเลยทีเดียว =="

ถึงบ้านวิ่งขึ้นมาเช็ค.... ตอนแรกใส่รหัสประจะตัวประชาชนไป....

เอ๊ะ? ไม่ติดนิ....

แต่เห็นลิ้งค์รายชื่อผู้มีสิทธิ์สอบสัมภาษณ์เลยลองไปดูเล่นๆ ว่ามีใครรู้จักติดบ้างไหม? ปรากกฏเจอชื่อตัวเองค่ะ!!

เนื่องจากตอนเเรกคงกรอกรหัสผิด.... ดีที่ไปนั่งไล่ชื่อดู... ไม่งั้นคงเสียใจแน่ๆ ถ้ามารู้ตอนหลัง

ตอนแรกดีใจกรี๊ดกร๊าดได้ยินไปสามบ้านแปดซอย 

แต่มาสำนึกได้ว่างานมันเข้าตรงที่...

ลินยังทำพอร์ทไม่เสร็จเลยคร้าาาาาาาาาาาาาาาาาา

 

เลยต้องมาตาลีตาเหลือกทำพอร์ทเมามัน.... นี่ก็เสร็จไปราวๆ 70% ได้แล้วค่ะ...... ระทึกมาก.... เพราะดันมีงานด่วนฟิสิกส์ที่แทรกโครมเข้ามา..... *me ไหนอาจารย์บอกส่งจันทร์หน้า... แต่เรียกเก็บวันพุธนี้อย่างนี้ล่าค่าาาาาาาาาาาา

ตอนนี้เลยอยู่ในสถานะตูมตาม..... ใจสั่นไหว.... จะเสร็จไหม? จะพูดยังไง? สอบสัมภาษณ์ทำไงดีอ่ะ? เต็มหัวไปหมดเลยค่ะ.....

 

ฮืออออออออออ  *me เริ่มเครียดจนอยากร้องไห้...... แง้

 

สถานะ : สู้โว้ยยยยยยยยยย มันต้องเสร็จ! ต้องผ่านเส่!!

 

EDIT:

พอร์ทเสร็จแล้วค่ะตอนนี้.... ทุกอย่างพร้อม เลยแต่ตื่นไปสอบสัมภาษณ์พรุ่งนี้ ขอบคุณสำหรับกำลังใจมากๆ เลยนะคะ

ปล.เพิ่งรู้ว่าพี่รักเป็นศิษย์เก่าม.ศิลปากรนะคะเนี่ย!!

edit @ 27 Nov 2009 21:28:23 by Lina

มาสารภาพบวกสครีมค่ะ….

 

ปิดเทอมมาเกือบเดือนยังไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย..... ที่จะต้องปั่น(รร.ลบ.)ก็ดัน..... หายเรียบวุธ...ฮือ

 

แต่ไหนๆ จะเปิดเทอมแล้วขอบ้าหน่อยเถอค่ะ.... เทอมสุดท้ายในชีวิตม.ปลายย *me ถ้ามันจบน่ะนะ..... กรี๊ดดดดดดดด

 

ที่หายไปเกือบสามอาทิตย์อิลินไปอ่านสครีมบ้าบอ  นิยายแปลเรื่องหนึ่งค่ะ..

 

ว่าแล้วก็แปะ(ปก)ซะ

 

 

 

เรียงจากซ้ายไปขวา

แถวแรก  พ่อบ้าน(โจชัว เอนด์เลส) คุณหนู(อันเซียร์)

แถวสอง เมโลดี เอเฮิร์น

 

 

คำเตือน....

1.อย่าไว้ใจสาววาย... อย่าวางใจหนุ่มหน้าใสนะคะ..  *me เพราะเขาอันตราย

2.จขบ.เป็นสาววาย.... ฉะนั้นที่ว่าสครีมมันวายชัวร์ค่ะ ไม่ชอบจรลีเน่อ

3.แถมมันสปอยด้วยแหละค่ะ.... สี่เล่มรวดเลย หลงเข้ามาอย่าหาว่าไม่เตือนนะคะ

4.ถึงจขบ.จะบอกว่าสปอยสี่เล่มรวด... แต่ที่จะสครีมจริงๆ มันเล่มสี่ตั้งหากล่ะ...*me เล่มอื่นประปรายตามความบ้า...

 

 

 

 

พร้อมแล้วก็ เลทส์โก้...

 

 

 

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

โฮร๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

*ตัวอย่างเสียงกรีดร้องระหว่างอ่านค่ะ... อย่าเพิ่งตกใจอิลินยังไม่ได้กลายร่าง*

 

ตกลงคนเขียนเปลี่ยนแนวเรื่องเหรอคะ? บอกทีว่านี่นิยายปกติ!! ไอ้แต่ละประโยคที่คุณหนูกับโจชัวมันคืออาร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

*ล้ม...ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า!!*

 

อิฉันจะเป็นลมตายค่ะ!!

 

ถ้าไม่ติดว่ามันจะกลายเป็นเอนทรี่แปะบทสนทนาระหว่าคุณหนูกับพ่อบ้าน... จะกางหนังสือออกมาโฮร๊กแล้วพิมพ์เลยค่ะ.....

 

คือแบบ...

อ่านนิยายมาก็หลายเรื่องนะคะ ทั้งแฟนตาซี ทั้งความเป็นจริง... ทั้งรักใสๆ แต่ทำไมมัน...มันขนาดนี้!!

 

พระเอกบางเรื่องยังให้นางเอกได้ไม่เท่าครึ่งที่คุณหนูทำให้คุณพ่อบ้านเลยค่ะ!!

 

อิเครื่องบินไอพ่นเจ็ดลำ..... งบแค่(ถังขยะ)เครื่องลายครามอายุสามร้อยปี....ฯลฯ

 

 

แล้วโจชัว... ถ้าไม่นับความอึดนี่... สเตตัสนายมีอะไรเทียบคุณหนูได้มั้งมั้ย? จะให้เขามาช่วยอีกกี่รอบยร้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

 

ยิ่งประโยคที่คุณหนูตะโกนใส่เอเฮิร์นในช่วงความคิดของเจ้าตัว..... 

 

คุณหนูค่ะ....

 

ตอนอ่านอิฉันอยากกรี๊ดให้สาแก่ใจ...และตะโกนบอกเหลือเกินว่า

 

พ่อบ้านหายค่ะ! ไม่ใช่เมียหนี!!

 

*me โดนรุมกระทืบ.....

 

 

แต่คุณหนูก็เทพมาก.....(สมแล้วที่พี่ชายบะเอิ้ง)

 

จบทุกอย่างได้เรียบกริบ...จนอิฉันอึ้งกิน....งงลอยไปมา..... แบบว่า... อะไรพอถึงมือคุณหนูแล้วมันง่ายงี้ฟระ!!

 

ส่วนโจชัว...

ฉันว่านายไม่ได้ดูแต่หนังซูเปอร์ฮีโร่ยุคเก่าอย่างเดียวหรอก..... นายดูหนังน้ำเน่าด้วยใช่หม๊ายยยยยยยยยยยยยย

 

บทพูดที่ออกมาแต่ละฉากปฏิกิริยาอีก มันสาวกว่านางเอกหลายๆ เรื่องอีกน่ะเว้ยเฮ้ย!!

 

(พูดแล้วแค้น.... ทำไมคนเขียนไม่บรรยายฉากเชือดยัยเฟิ่งเซียง.... อิฉันเคืองชีตั้งแต่ฉากในซูเปอร์มาร์เก็ตแหละ)

 

 

ฮิดเด้นคอลเลคชั่น.... ไร้คำบรรยาย...

 

ไอ้ที่เห็นหน้าอยู่ทุกวันยังไม่พออีกเร้ออออออออออออออออออออออ

 

*me เริ่มหอบ....เหนื่อย....กรี๊ดต่อเนื่อง

 

ใจจริง อยากสครีมมากกว่านี้....

แต่เพิ่งไปหยิบเล่มสามมาดับไฟ? ในใจ เลยเบาบางลงไปบ้าง.....*me นี่ถ้าอัพตั้งแต่อ่านอ่านเล่มสี่จบใหม่ๆ จะเกิดอะไรขึ้นล่ะเนี้ย?

 

 

แล้วเจอกันใหม่เอนทรี่หน้านะคะ

 

 

ปล.แน่ใจว่าคุณหนูแกไร้เดียงสาเรื่อง  'พวกนั้น' จริง.....อิลินสังเกตหรืออินี่อกุศลเองก็ไม่รู้หลายฉากแล้วแบบ.... ถ้าจิงจี๋ไม่ได้อายุแค่สิบสองขวบมันจะเป็นยังไง?

ปปล.ต่อจากข้างบน.... โจชัว.. ไม่อยากจะพูดอ่ะ... ถึงคุณหนูบอกว่าไม่ได้เป็นเกย์.... แต่นาย 'สวย' ขนาดนี้มันก็ไม่แน่ฟระ

ปปปล.และจากท้ายเล่ม... เพราะดูจากคำจำกัดความว่า 'เหลวแหลก'  แล้ว คุณหนูน่ากลัวกว่านายเยอะ...*me ที่จริงต้องถามว่ามีคนน่ากลัวกว่าคุณหนูด้วยเหรอ? มากกว่า (พี่ชายเขาไง)

ปปปปล.ฉะนั้น....สรุปพี่คามุอิรอไปก่อนนะคะ.....  ลินสบตาคุณหนูแล้วอยากถวาย?พ่อบ้านให้เขาก่อน... *me กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด ร่มมาจากไสสสสสสส

 

 

***********************************

 

ผมสีดำสลวยยาว ดวงตาสีเดียวกันเข้มดุจขนกา และผิวขาวราวหิมะ

ทั้งหมด...บ่งบอกชัดเจน....

เจ้าไม่ใช่คนของที่นี่....มาจากที่อื่น

หากอยู่มาช้านานตั้งแต่เริ่มจำความได้...


เมื่อครั้งยังเยาว์....
ข้าได้แต่ครุ่นคิดว่าตัวข้าที่เกลียดสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'มนุษย์' รังเกียจและขยะแขยงในความโสมม...จนหากเลือกได้จะทำลายให้สิ้น แม้มันจะเป็นเผ่าพันธุ์ที่ข้าถือกำเนิดขึ้นมาก็ตาม

ถึงได้มีเจ้าเป็น 'เพื่อน' ในยามอยู่ภายใต้ทิวากาลกัน?

ทั้งๆ ที่คิดว่า 'มนุษย์' จะเป็นยังไงจะตายก็ช่างไม่จำเป็นต้องใส่ใจ...ตัวข้าจะพินาญสิ้นก็ไม่มีค่าไปกว่าความสำเร็จที่จะตาม...

แต่ข้าไม่อาจทำร้ายเจ้า....

คนที่ไม่มีรอยยิ้มอ่อนหวาน...
คนที่ไม่มีท่าทีอาทรห่วงใย..
คนที่ไม่มีคำพูดให้กำลังใจ...ปลอบประโลม...

คนที่ทำเพียง...อยู่เคียงข้างยามข้าต้องการสิ่งใด



ที่จริงข้าก็สงสัยไม่ต่างกัน...

ว่าเหตุใดเจ้าจึงได้เกลียดชังเผ่าพันธุ์ที่ตนเองถือกำเนิดมามากมายเพียงนั้น... แต่ความสงสัยนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน.... เพราะข้าไม่ใช่คนคิดอะไรสลับซับซ้อนหรือจมความสนใจอยู่เพียงสิ่งเดียว...

โลกของข้ามีเพียงความว่างเปล่า....

ข้าคิดว่าข้ารักคนที่เลี้ยงดูมาดั่งมารดาแท้ๆ
แต่แท้จริงก็ไม่ใช่เลย...

ข้าพบว่ายามนางจากไปอย่างมิหวนคืนก็ไม่ได้สร้างความเจ็บปวดใดเลย

ข้าคิดว่าข้าเป็นคนที่มีชีวิต....มีความปรารถนา
แต่แท้จริงแล้วไม่มีสิ่งใดที่ข้าต้องการ

ปรารถนา...ต้องการ....อยากครอบครอง....

ข้าพบว่าตัวเองไม่มีความคิดถึงทุกสิ่งแม้เพียงเศษเสี้ยว

ข้าคิดว่าเป็นเพราะเฉยชา...และตายด้าน
แต่แท้จริงก็ไม่ใช่เช่นนั้น...

เฉยชา.... คือไม่สนใจไม่รับรู้

หากตัวข้ารับรู้ก็เหมือนผ่านเลย.... จดจำได้แต่ก็ไม่มีความหมายใดให้

ตายด้าน.... คือไม่รู้สึกรู้สม

หากตัวข้ารู้สึก....และสัมผัสได้ แต่ก็ผ่านแล้วผ่านไปมิได้สลักสำคัญอะไร...

ตัวตนของข้าคือความว่างเปล่า...

เหมือนข้าจะคิดคำนึงสิ่งใดตลอดเวลา...แต่ก็หาเป็นเช่นนั้นไหม...

ข้าไม่ใส่ใจสิ่งใด....

ทั้งตัวข้า....ทั้งผู้คนที่รายล้อม...ทั้งโลกใบนี้.....

ทั้งกระแสของกาลเวลา...

..หรือเจ้า


มันก็ไม่มีความหมายอะไรเลย...

สำหรับข้า...


....ทุกสิ่งคือความว่างเปล่า....


เราสองคนอาจคล้ายคลึงราวกับจะเป็นคนเดียวกัน.... หากในความเป็นจริงแล้วมิอาจมีสิ่งใดเหมือน....

โกรธแค้น....ชิงชัง...
เจ้ามี.... ข้าไม่...

ปรารถนา...ต้องการ....
เจ้ามี.... ข้าไม่....

ห้วงความคิด....อนาคต....
เจ้ามี....ข้าไม่...

 

 

ระหว่างเราพันผูกด้วยพันธะที่ยากจะขาดสะบั้น....

ซึ่งไม่ได้ผูกด้วยใจ..... มิได้พันด้วยกาย....
แต่เราสองเชื่อมกันด้วยจิตวิญญาณ...


....จิตวิญญาณที่โหยหาเฝ้ารอให้ต่างฝ่ายต่างเติมเต็ม.....

 

[The End.]

 

 

แปะกันลืม....

พล็อตที่ตั้งใจว่าจะแต่ง

ปล.ต่อให้เป็นนอร์มอลพระนางอิลินก็ยังมิปกติ??