Whisper Of Word..To Everyone..

-Storm-

เรือรบอวกาศขนาดใหญ่จอดเทียบเตรียมขนถ่ายสินค้าอยู่ห่างออกไปจากเมืองเอโดะเล็กน้อย แสงอาทิตย์อัสดงสาดไล้พื้นคอนกรีตจนเป็นสีส้มแดง และแปรเปลี่ยนสีแห่งสายน้ำให้เปล่งประกายระยิบระยับราวอัญมณี

เสียงสั่งการอย่างเฉียบขาดและฉับไวถูกส่งมาจากริมฝีปากหยักหนาของร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์รุ่มร่ามปิดบังผิวกายแทบทั้งหมด เนื่องจากเสียเวลาให้กับสภาพอากาสไม่เป็นใจอยู่นานนับชั่วโมง

ริ้วรอยบนใบหน้าบ่งชัดถึงกาลเวลาที่ผ่านร้อนหนาวมาเนิ่นนาน ดวงตาสีเข้มส่อเค้าความวุ่นวายใจ จากประสบการณ์ที่ผ่านมามันต้องเกิดเรื่องยุ่งยากตามมาแน่นอน

“อาบุโตะ.. ฉันไปล่ะน่ะ”

ท่ามกลางดวงตะวันที่ยังคงสาดแสง เจ้าของคำพูดหันมายิ้มให้ ทั้งๆ ที่ยังไม่ปลดผ้าพันแผลออกจากใบหน้า ผู้ฟังลมแทบจับกับสิ่งที่ได้ยิน

เครื่องยนตร์เรือยังไม่ทันหายร้อน... งานการยังไม่ได้เริ่มต้น...

นี่สรุปพี่ท่านมาหาความ ‘สนุก’ ใช่ไหม? ไม่ได้มาทำธุรกิจตามที่ได้รับมอบหมายจากพวกตาแก่เบื้องบนมาใช่ม๊ายยยยยย

ม่านตาหรี่ลงเมื่อต้องมองย้อนไปเจอแสงสว่างของสิ่งที่เป็นอันตรายแก่ตนและเผ่าพันธุ์ที่มักเร้นกายอยู่ใต้รัตติกาล...มีชีวิตอยู่เพียงเพื่อฟาดฟันในสมรภูมิอันหนาวเหน็บ

“เดี๋ยวก่อน! หัวหน้า!”

ถ้อยคำรั้งด้วยอารามตกใจกับความกะทันหันของเหตุการณ์แทบเปลี่ยนเป็นเสียงว๊ากลั่น เมื่อพบว่าคนที่เป็นหัวหน้าเคลื่อยกายหายไปผู้คนซึ่งสัญจรอยู่ในบริเวณจนยากแก่การตามตัวไปเสียแล้ว

“คุณอาบุโตะ แล้วจะเอายังไงกับสินค้าที่ในโกดังสองที่ยังเหลืออีกล่ะครับ?”

ลูกน้องซึ่งมีรูปลักษณ์ละม้ายคนมีหัวช้างเอ่ยถาม.... ไม่แน่ใจกับงานที่ไม่คุ้นชิน ปกติกองพลที่เจ็ดเป็นหน่วยที่มีชื่อเสียงกว่าแข็งแกร่งที่สุดนี้ไม่ได้มีหน้าที่คุ้มกันและขนส่งสินค้าแต่อย่างใด งานหลักหนักไปด้านที่ต้องใช้ความสามารถในการต่อสู้มากกว่า

แต่ไอ้เจ้าหัวหน้าดันนึกครึ้มรับงานขึ้นมาดื้อๆ ไอ้เราก็ว่ามันแปลกๆ อยู่ คนที่ในหัวสมองมีแต่เลือดและการต่อสู้แบบนั้นจะรับงานที่แทบไม่ต้องออกแรงอะไรอย่างคุ้มกันขบวนขนส่งสินค้ามาโลกมนุษย์อย่างมีด้วยตัวเอง

อาบุโตะถอนหายใจเฮือกใหญ่...

อันที่จริงเขาควรจะสงสัยตั้งแต่เห็นรอยยิ้มหวานแสนระรื่นของไอ้คุณหัวหน้าแล้วล่ะ

ถ้ามันเกิดเรื่องใหญ่อย่างคราวโยชิวาระขึ้นมา...

งานนี้เขาต้องปั่นเรื่องอะไรไปบอกพวกตาแก่นั้นตามประสงค์หมอนั่นอีก(ว่ะ)!!

แต่ดูเหมือนคนในความคิดจะอายุยืนไม่ใช่เล่น เพราะไม่ทันไรคุณหัวหน้าก็โผล่ผมและร่มตัวเองเข้าในในคลองสายตาของลูกน้อง ใบหน้าคมยิ้มกริ่ม....อารมณ์ดีจนเขารู้สึกได้แม้เห็นในระยะไกล

“ไง อาบุโตะ ทำงานสบายดีไหม?”

คามุอิใช้เวลาไม่นานนักในการสาวเท้าเข้าหาอีกฝ่าย ทั้งที่ท่วงท่าการเดินไม่ได้เร่งร้อนอะไร หากเพียงแค่ชั่วอึดใจก็เคลื่อนกายมาอยู่เบื้องหน้าเสียแล้ว นี่คืออีกสิ่งที่บ่งชัดว่าคนคนนี้ยังเก็บงำความสามารถอันแข็งแกร่งไว้มากอย่างชนิดที่ใครก็คาดไม่ถึงอีกเยอะเลยทีเดียว

ว่าแต่....

ควรจะถามว่า ‘ทำงานเหนื่อยไหม?’ ไม่ใช่หรือไงไอ้คุณหัวหน้า!!

“ก็พอถูไถ แล้วนายไปทำอะ...”

ชายหนุ่มคิดอย่างหัวเสีย พลางเอ่ยตอบไปพอเป็นพิธี ถ้าไม่สังเกตเห็นรอยขีดสีแดงจางๆ ช่วงคอกับใบหน้าของอีกฝ่ายซะก่อน แน่ใจยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง.... ว่าไม่มีใครหรืออะไรทำอันตรายกับคนตรงหน้าได้ และหากมีจริงๆ คงมีชะตากรรมของเล่นให้ความ ‘สนุก’ ให้พ่อเจ้าประคุณ แล้วไม่พ้นกองเป็นซากศพไร้วิญญาณ

“ฉันมีอะไรแปลกไปหรือไง?”

เสียงถามยังคงระรื่น.... แฝงความมีอำนาจแสนเยียบเย็นไม่เปลี่ยนแปลง หากไร้กลิ่นคาวเลือด....และไอคลื่นเหียนของการฆ่าฟันเช่นทุกครั้ง

เมื่อพิจารณาดูแล้วมีบางสิ่งแปลกไป... แปลกแบบที่ไม่เคยสัมผัสได้จากเจ้าเด็กที่ชอบเล่นสนุกกับฝนเลือดที่หลั่งชโลมทั่วปฐพีคนนี้มาก่อน

To be continue.

แค่นี้ก่อนนะคะ.... พอดีคอมฯ มันวิกฤตจนเดี้ยงวูบๆ ไปหลายรอบมากเลยค่ะในอาทิตย์ที่ผ่านมา ทั้งๆ ที่ตอนเล่นเน็ตไม่เป็นอะไรแท้ๆ พอแต่งฟิคปั๊บเป็นทันทีเลย....  หรือเพราะลินเอาคุณกินมายำกันนะ?

ปล.สอบแกะแพะ...ตลอดเสาร์อาทิตย์.... พี่คามุอิค่ะ... เดี๋ยวหนูส่งคุณกินไปให้? แล้วช่วยหนูทีได้ไหมคะ? ฮือออออออ

-ตอบเม้นท์-

#1 By 『 VånÏ 』*

พี่คามุอิค่ะ...

มีแต่คนเคลือบแคลงจุดประสงค์พี่กันแน่ะคะ? *me เจ้าตัวยกร่มขึ้นมาขัด... แง้

#2 By 【いくみ】

คุณกินเขาเป็นพวกไม่ระวังตัวเป็นปกตินะคะ.... เลยชักนำภัยเข้าหาเป็นนิจเลยนะคะ... ฮึๆๆ

OP กับ ED ไม่พอ.... OVA ยังมากระหน่ำซ้ำอีก.....

อ.โซราจิ....ซันไรส์...

ทำกันอย่างงี้ได้ไงคร้าาาาา

#3 By W-indsY*キトンギ 銀ちゃん好き！！

ความสั้นเป็นโรคประจำตัวของลินค่ะ....<<< โดนโบก.... พูดแลดูไร้ความรับผิดชอบได้อีก

อันที่จริงโน็ตบุ๊คไม่อำนวยด้วยแหละค่ะ.... ฮืออออออ ตอนโหลดเมะ โหลดโดฯ เล่นเน็ตไม่เห็นเป็นไรเลย... บาก๊าาา

*เหล่ใครบางคน*

ไม่มีคนไว้ใจเลยนะคะพี่...

#4 By KenzaKi

คนนี้ไม่มีหลบอยุ่เฉยๆ แน่ค่ะ...เพราะ เจ้าตัวไม่เฉยบวกคนเขียนอยากแกล้งคุณกิน...กร๊ากกกกก

แต่แกล้งงามแค่ไหน....รอดูตอนหน้านะคะ...ฮึๆๆ

ปากร้ายใจดี อย่างนี้แหละถึงไม่เลิกหลง... << นั่นสินะคะ.. เพราะเป็นคนอย่างนี้นี่แหละน้า

สุดท้ายขอบคุณทุกคอมเม้นท์และทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านฟิคสนองนี้ดลินนะคะ!!

ปล.ตอนพิมพ์ตอบเม้นท์อยู่... คอมฯมันก็ดับไปอีกแล้วล่ะค่ะ... สามรอบรวดเลยทีเดียวเชียว.... orz

edit @ 8 Oct 2009 22:22:06 by Lina

edit @ 8 Oct 2009 22:57:49 by Lina