[Original Fiction]...Different...
posted on 17 Oct 2009 20:43 by yumi-lina in NovelFiction
***********************************
ผมสีดำสลวยยาว ดวงตาสีเดียวกันเข้มดุจขนกา และผิวขาวราวหิมะ
ทั้งหมด...บ่งบอกชัดเจน....
เจ้าไม่ใช่คนของที่นี่....มาจากที่อื่น
หากอยู่มาช้านานตั้งแต่เริ่มจำความได้...
เมื่อครั้งยังเยาว์....
ข้าได้แต่ครุ่นคิดว่าตัวข้าที่เกลียดสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า 'มนุษย์' รังเกียจและขยะแขยงในความโสมม...จนหากเลือกได้จะทำลายให้สิ้น แม้มันจะเป็นเผ่าพันธุ์ที่ข้าถือกำเนิดขึ้นมาก็ตาม
ถึงได้มีเจ้าเป็น 'เพื่อน' ในยามอยู่ภายใต้ทิวากาลกัน?
ทั้งๆ ที่คิดว่า 'มนุษย์' จะเป็นยังไงจะตายก็ช่างไม่จำเป็นต้องใส่ใจ...ตัวข้าจะพินาญสิ้นก็ไม่มีค่าไปกว่าความสำเร็จที่จะตาม...
แต่ข้าไม่อาจทำร้ายเจ้า....
คนที่ไม่มีรอยยิ้มอ่อนหวาน...
คนที่ไม่มีท่าทีอาทรห่วงใย..
คนที่ไม่มีคำพูดให้กำลังใจ...ปลอบประโลม...
คนที่ทำเพียง...อยู่เคียงข้างยามข้าต้องการสิ่งใด
ที่จริงข้าก็สงสัยไม่ต่างกัน...
ว่าเหตุใดเจ้าจึงได้เกลียดชังเผ่าพันธุ์ที่ตนเองถือกำเนิดมามากมายเพียงนั้น... แต่ความสงสัยนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน.... เพราะข้าไม่ใช่คนคิดอะไรสลับซับซ้อนหรือจมความสนใจอยู่เพียงสิ่งเดียว...
โลกของข้ามีเพียงความว่างเปล่า....
ข้าคิดว่าข้ารักคนที่เลี้ยงดูมาดั่งมารดาแท้ๆ
แต่แท้จริงก็ไม่ใช่เลย...
ข้าพบว่ายามนางจากไปอย่างมิหวนคืนก็ไม่ได้สร้างความเจ็บปวดใดเลย
ข้าคิดว่าข้าเป็นคนที่มีชีวิต....มีความปรารถนา
แต่แท้จริงแล้วไม่มีสิ่งใดที่ข้าต้องการ
ปรารถนา...ต้องการ....อยากครอบครอง....
ข้าพบว่าตัวเองไม่มีความคิดถึงทุกสิ่งแม้เพียงเศษเสี้ยว
ข้าคิดว่าเป็นเพราะเฉยชา...และตายด้าน
แต่แท้จริงก็ไม่ใช่เช่นนั้น...
เฉยชา.... คือไม่สนใจไม่รับรู้
หากตัวข้ารับรู้ก็เหมือนผ่านเลย.... จดจำได้แต่ก็ไม่มีความหมายใดให้
ตายด้าน.... คือไม่รู้สึกรู้สม
หากตัวข้ารู้สึก....และสัมผัสได้ แต่ก็ผ่านแล้วผ่านไปมิได้สลักสำคัญอะไร...
ตัวตนของข้าคือความว่างเปล่า...
เหมือนข้าจะคิดคำนึงสิ่งใดตลอดเวลา...แต่ก็หาเป็นเช่นนั้นไหม...
ข้าไม่ใส่ใจสิ่งใด....
ทั้งตัวข้า....ทั้งผู้คนที่รายล้อม...ทั้งโลกใบนี้.....
ทั้งกระแสของกาลเวลา...
..หรือเจ้า
มันก็ไม่มีความหมายอะไรเลย...
สำหรับข้า...
....ทุกสิ่งคือความว่างเปล่า....
เราสองคนอาจคล้ายคลึงราวกับจะเป็นคนเดียวกัน.... หากในความเป็นจริงแล้วมิอาจมีสิ่งใดเหมือน....
โกรธแค้น....ชิงชัง...
เจ้ามี.... ข้าไม่...
ปรารถนา...ต้องการ....
เจ้ามี.... ข้าไม่....
ห้วงความคิด....อนาคต....
เจ้ามี....ข้าไม่...
ระหว่างเราพันผูกด้วยพันธะที่ยากจะขาดสะบั้น....
ซึ่งไม่ได้ผูกด้วยใจ..... มิได้พันด้วยกาย....
แต่เราสองเชื่อมกันด้วยจิตวิญญาณ...
....จิตวิญญาณที่โหยหาเฝ้ารอให้ต่างฝ่ายต่างเติมเต็ม.....
[The End.]
แปะกันลืม....
พล็อตที่ตั้งใจว่าจะแต่ง
ปล.ต่อให้เป็นนอร์มอลพระนางอิลินก็ยังมิปกติ??