[Fic Attack on Titan]...MixShot...[LevixEren]

posted on 16 Aug 2013 16:51 by yumi-lina in NovelFiction
เข้าเอ็กทีนจากโน็ตบ๊คไม่ได้เลยค่ะ...เลยจัดหน้าไม่ได้ ฮืออออ ติดกันเป็นพรืดดดด https://nicha3127.wordpress.com/2013/08/16/fic-attack-on-titan-mixshot-levixeren/ อ่านจากลิ้งค์ข้างบนไปก่อนนะคะ
 

::Dark Night::

ท่ามกลางความมืดมืดของรัตติกาล ทางเดินลงสู่ห้องใต้ดินไร้แสงสว่างใด ไม่มีคบเพลิงหรือเชิงเทียนส่องนำทาง ราวกับตัดขาดโลกเบื้องบนกับเบื้องล่างนี่อย่างสิ้นเชิง

กักขัง...จำกัดบริเวณ...

กรงในระยะสายตาที่มองเห็น

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังสม่ำเสมอในพื้นที่แคบๆ นี้ บันไดหินทอดยาววนลึกลงไปเรื่อยๆ ในมือของผู้ก้าวเดินมีเพียงไฟจากตะเกียงดวงน้อยเท่านั้น

นัยน์ตาสีเทาคมกริบเรียบนิ่ง ไม่ต่างจากจังหวะก้าวดิน สม่ำเสมอ ไม่เร็วเร่งร้อนหริอเชื่องช้ายืดยาด

เอี๊ยด...

บานประตูถูกแง้มเปิดอย่างระมัดระวัง ไฟในห้อง เทียนทุกเล่ม โคมไฟทุกอันถูกจุด

ห้องทั้งห้องสว่างเรื่องรองราวกับกลางวัน

"นายควรดับไฟทุกดวงก่อนนอนเอเลน"

หัวหน้าทหารหนุ่มวัยสามสิบต้นกล่าวเสียงเรียบ ขณะแขวนตะเกียงที่ตนถือว่าไว้ตรงกรอบประตู

นัยน์ตาอันนิ่งเฉยมองดูเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มจัดในชุดเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ กางเกงขายาว สีจาวล้วนทั้งคู่ที่ดูแล้วค่อนข้างบางเกินไปสำหรับอากาศในห้องใต้ดิน

แก้วตากลมโตสีเขียวมรกตสั่นระริก มองมาอย่างเว้าวอนและสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว

"ผม....กลัวครับ"

เอเลนเม้มปากแน่น เขากลัวว่าตื่นมาแล้วแปลงเป็นไททันที่คลุ้มคลั่งอีก ไม่เพียงแค่เพื่อนสนิทที่จะตกอยู่ในอันตราย พวกรุ่นพี่ที่ต้องเผชิญกับ....กระทั่งคนตรงหน้า เขาอาจจะพลั้งมือทำร้ายหรือฆ่าไปก็ได้

"อย่ามาอวดดี คิดว่าเด็กเหลือขออย่างแกจะทำอะไรฉันได้หรือไง?"

เมื่อผู้บังคับบัญชานั่งลงเคียงข้าง และเอ่ยสั่งให้ตอบความเป็นจริง คิ้วเรียวนั่นก็ขมวดหม่น ยกยิ้มหยันที่มุมปาก ก่อนจะกล่าวประโยคเมื่อครู่ออกมา

มือแกร่งเอื้อมมาหา เอเลนผงะจะถอยหนี แต่พื้นที่ที่มีไม่อำนวย จึงไม่พ้นระยะมืออีกฝ่่ายอยู่ดี

ดวงตาสีเขียวปิดตาแน่น เกร็งรอเตรียมรับความเจ็บปวด

แต่...

สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นสัมผัสเบาๆ อันอบอุ่นของฝ่ามือที่ขยี้ลงบนศีรษะเท่านั้น

รีไวหรี่ตามองคนที่ค่อยๆ เปิดเปลือกตามองมาอย่างช้าๆ ด้วยแววตาเหลือเชื่อ

"ผมนึกว่า...หัวหน้าจะตีผมซะอีก" ....ข้อหาพูดจาไร้สาระ ประโยคนี้ทำได้แค่คิดในใจ ไม่กล้าปริปากออกไปตรงๆ

"เห็นฉันเป็นคนโรคจิต...ชอบใช้ความรุนแรงรึไง?"

เสียงห้วนห้าวถามกลับ เด็กหนุ่มก็ทำได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆ เพราะกลัวฝ่ามืออบอุ่นที่วางบนศีรษะจะละออกไป

"เปล่า...ครับ แต่หัวหน้าเคยพูดนี่ครับ"

ความเจ็บปวดคือการสั่งสอนที่ได้ผลดีที่สุด

เอเลนบ่นงึมงำในลำคอ ขณะที่ก้มหน้างุด มือทั้งสองข้างเก้ๆ กังๆ อยู่ไม่สุขบนหน้าตัก

"โห...ความจำดีเหมือนกันนี่ เจ้าหนู"

ร่างสันทัดกล่าวชม ติดแต่ดวงตาวาววับที่ราวกับแสยะยิ้มนั่น ทำเอาเขารู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาเลย แถมนิ่งไปนานจนเขารู้สึกกลัว ร่างสูงโปร่งค่อยๆ ถดกายหนีอย่างระมัดระวัง

"แล้วแกชอบโดนซ้อมแบบนั้นมากกว่างั้นสิ?"

สิ้นเสียง มือที่เดิมวางอยู่บนหัวสีน้ำตาลเข้มตัดสั้นก็คว้าเอาไหล่ของเจ้าของร่างมาใกล้ แรงแขนที่ส่งมามากจนเด็กหนุ่มที่แม้จะขืนตัวอยู่แทบปลิวขึ้นไปเกยบนหน้าขาอีกคน

ดวงตาสีเทาอ่อนราวกับเหล็กกล้าจ้องประสานตาตรงๆ ด้วยกระแสกดดัน..บังคับไม่ให้เบือนหน้าหนี

เอเลนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกตัวแข็งทื่อราวหนูที่โดนราชสีห์จ้องตะปบ เป็นสัตว์ตัวเล็กๆ ที่หาญขวางเบื้องหน้าเจ้าป่าผู้แข็งแกร่ง

"ม่ะ..ไม่ครับ! ผมชอบที่หัวหน้าใจดีกับผมแบบนี้มากกว่าครับ!!"

ประโยคพูดสั้นๆ หากความตื่นเต้นเล่นเอาลิ้นแทบพันกันจากการพูดรัวเร็ว

"โห... ตอบได้ไม่เลวนี่"

รอยยิ้มประหลาดผุดขึ้นบนริมฝีปากของหน้าทหารที่ลูกน้องเพิ่งบอกต่อหน้าไปว่า 'ใจดี' ใบหน้าอ่อนเยาว์แดงระเรื่อขึ้นมาฉับพลัน เมื่อสำนึกได้ว่าตัวเองพูดอะไรออกไป

ก็อย่างนี้...เหมือนเขาพูดเข้าข้างตัวเองว่าหัวหน้า-ใจดี-กับเขาแค่คนเดียวน่ะสิ!


++Vampire Hunter X Young Vampire++

รีไวแวมไพร์ฮันเตอร์ออกล่าแวมไพร์ยามค่ำคืนตามปกติ จู่ๆแบกแวมไพร์หนุ่มน้อยร่างโชกเลือดกลับบ้าน

ร่างสูงโปร่งสลบคาอก ปากบ่นกลิ่นเลือดเจ้าหนูตาเขียวนี่มันแปลกๆ แต่จ้องไม่ห่าง

แวมไพร์ฮันเตอร์ไวสัมผัสต่อเลือดแวมไพร์ก็จริง แต่ความรู้สึกอยากฝังเขี้ยวลงไปคืออะไร

รีไวเลียริมฝีปาก ลำคอแห้งผาก ความกระหายประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูกาย

ลิ้นอุ่นชื้นไล้เลียไปตามแนวขมับที่เลือดไหลลงมาจากศีรษะที่แตกยับเพราะเขาเผลอกระแทกมันเข้ากับผนังแรงไปหน่อย

มากกว่านี้ มากกว่านี้ เสียงบางอย่างก้องในหัว

เคยได้ยินว่าเลือดของผู้ถูกล่าจะเพิ่มพลังให้แก่ผู้ล่า แต่ไม่นึกว่าจะทำให้ต้องการมากขนาดนี้

ผิวกายร้อนรุ่ม ความต้องการจากภายในเดือดพล่านจนแทบล้นทะลั่กออกมา

มือหยาบเกลี่ยเส้นผมสีน้ำตาลที่ระใบหน้านั้น อ่อนเยาว์กว่าที่คาดและไร้เดียงสากว่าที่คิด

ตากวาดมองต่ำ เสื้อเชิ้ตสีขาวรุ่ยร่ายเผยแผ่นอกบางและช่วงหน้าท้องแบนราบ กางเกงขาดวิ่นแทบไม่เหลือติดสะโพกและท่อนขาเพรียว

น่าขย่ำขยี้ให้แหลกคามือ...

ดวงตาสีเทาโชนแสงในที่มืด ใต้เงาของจันทรา สิ่งที่รอแวมไพร์หนุ่มสิ่งใด?

[Mouth]

http://nicha3127.wordpress.com/2013/08/01/ficmouthrie/

花の側

-Hana no Soba-

 

**Hana no Soba เป็นโลกคู่ขนาน Hana saku Shoujo นะคะ

Main Pairing : LevixEren(c)

Paring : Mikasa(c)x Eren(c),Arminx Eren(c)

ท่านรีพระเอก(รูทหลัก) มิคาสะพระรอง(รูทสอง) อาร์มินบอสลับ(รูทลับ)

[LevixEren(c)]

 

ตอนที่เอเลนเกิด เขาเพิ่งอายุสิบเจ็ดกำลังอยู่ชั้นมปลายปีสุดท้าย

ทารกหญิงตัวน้อย ตาสีเขียวกลมโตไร้เดียงสา จ้องแป๋วมองมาอย่างสงสัย

คุณคลาร่าหัวเราะคิกคัก เมื่อมือป้อมๆ นั่นเอื้อมมาจับปลายนิ้วเขา และพอคว้าได้ก็หัวเราะเอิ้กอ้ากชอบใจ

 “ดูเอเลนจะชอบเธอนะ รีไว” หญิงสาวกล่าว พลางส่งให้อุ้ม เขารับมาอย่างเก้ๆกังๆ

 หัวใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด ยามได้ประคองกอดร่างน้อยไว้ในอ้อมแขน

หากหลังจากนั้นไม่นาน เขาชอบชิงทุนไปเรียนต่างประเทศได้

วันที่จากกัน...เอเลนเพิ่งหนึ่งขวบ แต่ริมฝีปากเล็กๆ นั่นกลับเบ้น้อยๆ และร้องไห้สะอึ่กสะอื้นไม่หยุด

“อีไว..อีไว..” เจ้าตัวเล็กเรียกเขา

มือแกร่งลูบศีรษะกลมป้อมที่มีเส้นผมสีน้ำตาลเข้มจัดอ่อนนุ่มนั้น

“ไว้เจอกันนะ...เอเลน

ใบหน้าคมแย้มรอยยิ้มบาง

ชีวิตต่างแดนเขายุ่งแต่การเรียนและออกภาคสนาม มีหญิงสาวมากหน้าหลายตาแวะเวียนเข้ามาในชีวิตบ้าง แต่ก็ผ่านเลยไป

หากไม่เหงานัก...ทั้งคุณคลาร่าและนายแพทย์คริชาที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายบุญธรรมผลัดกันส่งรูปต่างๆ นานามาไม่ขาดสาย

ส่วนใหญ่จะเป็นรูปกิจกรรมในครอบครัว ภาพเด็กน้อยที่ค่อยๆ โตเป็นเด็กสาวพาดผ่านสายตามาเป็นระยะ

ใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใส ดวงตาสีเขียวเปล่งประกายร่าเริงและมีชีวิตชีวา

และยามที่กลับมาเยือนแผ่นดินเกิดอีกครั้ง

จากเด็กตัวน้อย...ก็กลายเป็นสาวรุ่นซะแล้ว เอเลน เยเกอร์ในวัยสิบห้าอาจไม่ใช่เด็กสาวที่สวยโดดเด่น

หากดวงตาสีมรกตสุกใสราวอัญมณี และความร่าเริงสดใสนั่นจับตาจนไม่อาจละสายตา

“รีไวซัง!” เด็กสาวร้องตะโกนอย่างดีใจเมื่อเห็นหน้า

รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนริมฝีปากเรียวบาง ก่อนร่างเพรียวนั่นจะโดดเข้าใส่

เด็กสาวกอดรัดฟัดเหวี่ยง แถมคลอเคลียติดพันราวกับแมวหง่าวตัวโต

กว่าสิบปีที่เห็นเพียงรูปถ่าย เนิ่นนานที่ติดต่อกับเพียงทางจดหมายและโทรศัพท์

เบื้องหน้าเขาและเธอคือตัวจริงที่อบอุ่นมีเลือดเนื้อ

เจอตัวรีไวซังแล้ว...


[Mikasa(c)x Eren(c)]

มิคาสะรู้จักเอเลนตอนประมาณอายุสิบสองสิบสาม ในวันที่ฝนตก ตรงทางออกของห้องล็อคเกอร์รองเท้า

เขาอยู่ซ้อมชมรมจนเย็นดันลืมเอาร่มมาตามคำพยากรณ์อากาศ ส่วนเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างกายนั่น

เขาไม่รู้...

ร่มสีใสคันใหญ่ถูกกางออกกว้าง เสียงหยาดฝนพรำปรอยดังเป็นจังหวะหนาเม็ดขึ้นทุกที

ถ้าจะรอให้หยุดตก กว่าจะถึงบ้านคงมืดค่ำ มิคาสะคิดโดยถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว

 “หือ? นายไม่มีร่มเหรอ?” ซึ่ง.....กิริยานั่นไม่อาจรอดพ้นหูของคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลไม่ใกล้

 เขาพยักหน้า

“งั้นไปด้วยกันสิ ยังไงก็ต้องไปต่อรถไฟเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?”

เสียงใสว่า ก่อนกวักมือเรียก

 มิคาสะนิ่งค้างกับรอยยิ้มสดใสราวท้องฟ้าในวันฟ้าโปร่งนั่น

เดือนเด่นชมรมเคนโด้ปีหนึ่ง ผู้ครองสถิติได้รับช็อคโกแล็ตแทนใจมากที่สุดประจำปีพอกับสถิติปฏิเสธ รู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในสภาพศรรักปักใจเข้าอย่างจัง

 นี่สินะทึ่เรียกว่า -รักแรกพบ- ...

 เอเลน เยเกอร์ไม่ได้เฉลียวใจเลยว่า...นับจากวันนั้น เธอจะได้เพื่อนสนิทพ่วงบอดี้การ์ดผสมพี่ชาย?ผู้ชอบตามติดมาด้วย

เกร็ดเล็กน้อย::จากความประทับใจเมืี่อแรกพบ มิคาสะจึงห้อยสแตร็ปรูปร่มสีใสติดกับมือถือที่พกติดตัวตลอด เป็นสุดยอดของรักของหวงที่รู้กันดี ยกเว้นเอเลน สาวน้อยผู้เป็นต้นเหตุ by อาร์มิน เพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กของเอเลน

::อายุตัวละครในเรื่อง::

รี 17 คลาร่า 22 คริชา 30

เอเลน มิคาสะ อาร์มิน 15 รี 32 คลาร่า 37 คริชา 45

ปล.ท่านรีเป็นช่างภาพอิสระน่ะค่ะ

--ตัวอย่าง

 

鏡花水月

 

มวลบุปผาสะท้อนเด่นบนกระจกและดวงจันทราเหนือผิวน้ำ

บางสิ่งที่มองเห็น หากไม่อาจจับต้อง

******************************

โสตประสาท...

มักสัมผัสได้ถึงเสียงเพรียกที่แว่วแผ่วมาอย่างเลื่อนลอย

น้ำเสียงอันหวนหาแสนอาลัยของผู้คนมากมายที่กลุ้มรุมล้อมอยู่รอบตัว

หากเมื่อลืมตาตื่น....

พลันจางหายราวกับหมอกที่ต้องแสงตะวัน

.......เลน..

...เ..ลน

 

“เอเลน!”

เสียงทุ้มนุ่มคุ้นเคยดังอยู่เหนือหัว เจ้าของชื่อปรือเปลือกตาขึ้นมาอย่างเชื่อมช้า แสงแดดยามเช้าที่ผ่านเข้ามาจากบานหน้าต่างที่เปิดโล่งอยู่นั้นช่างจัดจ้าเสียจนระคายตา

เด็กสาวหาวหวอด ก่อนขยี้ตาด้วยอาการติดจะงัวเงีย  พลางเอ่ยทักเสียงอ่อน

“อรุณสวัสดิ์...อาร์มิน”

 

 

Talk Zone by Lina : ทั้งหมดนี่เป็นฟิคสั้นนี่อยู่ๆ ก็แต่งไร้สาระ?นะคะ ไม่มีโครงการติ่เป็นฟิคยาวแต่อย่างใด เอามาลงที่ exteen รวมไว้ด้วยกันเป็นที่ระลึกเฉยๆ ว่าเคยเวิ้นอะไรไว้

ยกเว้น Hana no Soba ที่มีโครงการเป็นฟิคยาวหลังจากเคลียร์ Hana saku Shoujo (ดอกไม้ร้อน) ไปสักช่วงหนึ่งแล้ว

ปล. งานกลุ่มน่าจะ?เรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่ผิดแผนอะไร ดึกๆ คืนนี้ ดอกไม้ร้อนตอน 5.2 ก็คงเสร็จได้ลงค่ะ

ปล.สอง https://docs.google.com/forms/d/1HPvOokmkKXT2_5ivtHucWUf8ZuNPcqsPe36K8lHQp9U/viewform

แอบทำโพลไว้ อยากเห็นเคลียร์ไฟดองอันไหนก่อนจิ้มโหวตเลยค่ะ! *me ณ ปัจจุบันผู้กองนำเงือกน้อยอยู่ราวๆ สามสี่โหวตได้ ..ฮา

 

 

Comment

Comment:

Tweet